Global Voices in het Nederlands

Blogshops zijn populair in Singapore

Inge Versteeg — Tue, 14 May 2013 11:16:44 +0000

Lucas Chua schrijft over het verschijnsel blogshop [en] in Singapore. Een blogshop is een online modezaak die een blog gebruikt. In Singapore, zijn vier van de meest bezochte winkels een blogshop.

Project “Syria Untold”: het nog niet vertelde verhaal over de Syrische revolutie

Inge Versteeg — Tue, 14 May 2013 11:02:12 +0000

Meer dan twee jaar na het begin van de Syrische opstand en terwijl de strijd in het land gewoon doorgaat, ontstaat er na tientallen jaren van isolement en stilte, een nieuw open en creatief Syrië. Van stakingen tot bezettingen, van originele liederen en affiches tot ontelbare betogingen, het dagelijks verzet tegen de tirannie blijft voortduren en dat terwijl er door de gevestigde media vrijwel geen aandacht aan wordt besteed.

Sinds een paar maanden werk ik aan een project voor digitale media samen met een groep Syrische journalisten, schrijvers, programmeurs en ontwerpers die zowel in Syrië als in het buitenland woont. Het verhaal over de Syrische revolutie staat daarbij centraal. Nu zijn we klaar om project Syria Untold (Syrië: het nog niet vertelde verhaal) te lanceren en vandaag, 14 mei, is onze grote dag.

Ons project combineert een verzameling onderwerpen afkomstig uit de sociale media en informatie die bijeen gebracht en gedeeld werd door activisten van het eerste uur, met nieuwe thema's die door ons eigen team werden bedacht. We hebben twee versies: een Engelse en een Arabische.

We zullen ons richten op het verhaal van de opstand door de campagnes aan de basis – de achterban -, door burgerlijke ongehoorzaamheid, kunst en creativiteit. Het verhaal van de sprekers waar normaal gesproken nooit door de gevestigde media naar geluisterd wordt. Het verhaal van het verzet dat iedere dag plaatsvindt ondanks de toenemende militarisering van het land en ondanks de pogingen van het regime om burgers het zwijgen op te leggen. Wij willen deze meningen laten horen en anderen helpen om ze in hun context te begrijpen.

Syria Untold wordt een partner van Global Voices Online. De posts van Syria Untold zullen worden gepubliceerd door de redacteuren van Global Voices en worden vertaald door de vrijwillige vertalers als onderdeel van de doelstelling van Global Voices om burgers hun stem te laten horen.

We hebben de hulp van iedereen nodig, dus hou #syriauntold in de gaten!

http://www.syriauntold.com/

Over Syria Untold:

Syria Untold is een onafhankelijk project voor digitale media dat onderzoek doet naar het verhaal over de Syrische strijd en de verschillende vormen van verzet. Ons team bestaat uit Syrische schrijvers, journalisten, programmeurs en ontwerpers die in het land zelf of daarbuiten wonen en die proberen om de aandacht te vestigen op het verhaal van de Syrische revolutie dat iedere dag door Syrische mannen en vrouwen wordt geschreven. Door middel van campagnes aan de basis (door de achterban), door opkomende vormen van zelfbeheer en zelfbestuur en ontelbare uitingen van creativiteit door burgers, ontstaat er na tientallen jaren van onderdrukking en verlamming, een nieuw en open Syrië. Met de gevestigde media die zich in toenemende mate richt op geostrategische en militaire aspecten en steeds minder op de binnenlandse ontwikkelingen die zich in het land voordoen, menen wij dat er veel aspecten van de Syrische strijd onderbelicht blijven; vele verhalen waarvan wij niet willen dat ze worden vergeten. Welkom bij de verhalen van het dagelijks verzet en de creativiteit. Welkom bij Syria Untold.

Jemen: Open brief aan Obama

Percy Balemans — Fri, 10 May 2013 11:19:33 +0000

De Jemenitische blogger Noon Arabia schrijft in een open brief [en] aan de Amerikaanse president Barack Obama:

Alle Jemenieten zijn tegen terrorisme en veroordelen Al-Qaida, maar ze zijn ook tegen het geweld en het onethisch gebruik van drones om ze te bestrijden. We zijn tegen het doden van burgers, iets wat u nevenschade van de oorlog tegen terrorisme noemt. We zijn tegen de langetermijneffecten op hun gemeenschap en hun leven. We zijn tegen alle buitengerechtelijke executies.

‘Maleisische Tsunami’ protesteert tegen onregelmatigheden tijdens verkiezingen

Monique Hagedoorn — Fri, 10 May 2013 10:31:26 +0000

Op 8 mei 2013 kwamen in Maleisië tienduizenden mensen naar het Kelana Jaya stadion, dat in de buurt van de hoofdstad ligt, om te protesteren tegen de uitslagen van de 13e algemene verkiezingen [en-alle links]. De coalitie van oppositiepartijen ‘Pakatan Rakyat’ kreeg 51% van de stemmen, maar haalde slechts 89 zetels binnen, tegen 133 van de regerende coalitie ‘Barisan Nasional’ (BN).

Door deze overwinning is BN, die in de jaren 50 van de vorige eeuw voor het eerst aan de macht kwam, nu ‘s werelds langst regerende verkozen coalitie’. Ze leden echter ook de ergste nederlaag sinds 1969.

Verslaggevers schatten de menigte in het Kelana Jaya stadion rond 50.000 tot 60.000, maar volgens de politieke nieuwswebsite Malaysiakini namen er meer dan 120.000 mensen deel aan de protesten, inclusief de mensen die het stadion niet meer in konden:

Inclusief de mensen die overal rond Petaling Jaya vaststaan in verkeersopstoppingen, wordt de menigte geschat op 120.000 – waarmee het een van de grootste bijeenkomsten is van de laatste tijd.

Ondanks de motregen druppelt de menigte nog steeds het stadion binnen. Tot 2 km in de omtrek staan de auto's geparkeerd en voor de aanhangers lijkt het feest nog lang niet over.

Tienduizenden mensen komen in Maleisië bij elkaar om te protesteren tegen de uitslagen van de algemene verkiezingen. Foto van Ramon Fadli, Copyright @Demotix (5/8/2013)

Dit zag Genevieve Nunis tijdens de gebeurtenissen:

Het stadion zat vol Maleisiërs die het niet eens waren met de uitslagen van de 13e algemene verkiezingen. Zij maakten de leiders duidelijk wat ze wilden met kreten als ‘Reformasi’ (hervorming) en ‘Ubah’ (verandering). Iedereen was in het zwart gekleed en kwam bij elkaar om te pleiten voor vrije en eerlijke verkiezingen.

Dit is echt een daad van vaderlandsliefde. Dit zijn inwoners van Maleisië die oprecht van hun land houden en verlangen naar een betere toekomst voor hun land. Is dit een overweldigend gevoel? Kan zijn, maar het mooiste van alles is dat iedereen zijn of haar meningsverschillen opzijzet en als één man vecht voor het land.

Een betoger houdt een ‘anoniem’ masker omhoog tijdens een bijeenkomst van de oppositiecoalitie. Foto van Hafzi Mohamed, Copyright @Demotix (5/8/2013)

Twitter hashtags #black505 en #kelanajaya werden gebruikt om de protesten te documenteren en nieuws te brengen. Hieronder volgen een paar tweets over het onderwerp:

@JustinTWJ Ik ben dan fysiek wel niet aanwezig in het Kelana Jaya stadion, maar met mijn gevoel en in gedachten ben ik daar. #black505

@AD___AM Kijk eens naar al die onbeduidende en ondankbare mensen die gisteren naar Kelana Jaya trokken.

@critic4good De #black505 bijeenkomst is over maar de strijdlust voor een beter Maleisië groeit nog steeds. Jullie zijn fantastisch!

@sueannajoe Ik zie mensen van allerlei rassen lopen die eendrachtig in het zwart gekleed zijn. Ik zie eenheid, ik zie hoop, ik zie liefde voor ons land. #black505

@Supernoves Was overweldigd en trots op de opkomst in het #kelanajaya stadion gisteravond. Onze stem kan nooit meer tot zwijgen worden gebracht. Zo moet het ook.

De regering waarschuwde dat sommige sprekers tijdens de bijeenkomst mogelijk worden aangeklaagd wegens opruiing. De oppositie kondigde meer bijeenkomsten aan in de komende dagen.

Deze twee video's op YouTube laten de menigte zien die zich in het stadion heeft verzameld:

Terence Netto refereerde aan de actie ‘People Power’ die in 1986 plaatsvond op de Filipijnen. Daar marcheerde de bevolking indertijd door de straten en soldaten muitten uit protest tegen de verkiezingsfraude die door de regering was gepleegd:

Het is te hopen dat het personeel van geüniformeerde diensten geen van beide partijen hoeft bij te staan in geval er moet worden ingegrepen tijdens het drama dat ons nog staat te wachten rond de breedgedragen verdenking dat er onherstelbare fouten zijn gemaakt tijdens de verkiezingen.

Premier Najib Razak weet de toename van de stemmen ten gunste van de oppositie aan de steun van de Chinese kiezers. Hij noemde het de ‘Chinese Tsunami’. Een briefschrijver genaamd Teleurgestelde Burger bekritiseerde Najib:

Onze dierbare premier maakte een opmerking over de Chinese stemgerechtigde gemeenschap die mijn hart brak… Ik vond het nogal ongevoelig van hem.

En om nu te spreken over een deel van de bevolking als een ‘tsunami’ die een gevaar voor het land zou kunnen zijn, louter en alleen omdat ze stemmen op de oppositie, lijkt mij een nogal bekrompen en onvolwassen tactiek.

Maar klopte de analyse van Najib? Wetenschappers houden vol dat het verlies van stemmen voor de regering te wijten is aan de overweldigende steun aan de oppositie van de stedelijke bevolking. Sommigen spraken over een ‘stedelijke tsunami’ of ‘Maleisische tsunami’.

Gertrude Pereira somt een paar verkiezingshervormingen op die zouden moeten worden doorgevoerd:

Als er serieus wordt gedacht over eenwording en herstel, wees dan grootmoedig. Schoon het kiesregister, hervorm het schriftelijk uitbrengen van stemmen, zorg dat de media vrije en eerlijke informatie krijgen, maak duidelijk dat de volgende verkiezingen op basis van gelijkwaardigheid zullen verlopen en schrijf zo snel mogelijk de 14e verkiezingen uit. En houd het eerlijk.

Ramesh Rajaratnam betoogt dat er ernstige fouten zitten in het verkiezingssysteem:

Als onze parlementsleden zich niet gezamenlijke inspannen om ons land eerlijker te maken, door aan te dringen op onpartijdige vertegenwoordiging in het parlement, zal het voor Najib inderdaad heel moeilijk zijn om te vragen om eenwording als zijn bewering fundamenteel niet klopt.

Hoe kun je iets maken als je niet weet dat het kapot is?

Dr. Syed Muhd Khairudin Aljunied kondigt de opkomst aan van een nieuwe generatie Maleisische kiezers:

Deze 13e verkiezingen hebben een einde gemaakt aan de geldpolitiek en heeft het zonneklaar gemaakt dat de dagen van de ouderwetse raciale politiek zijn geteld. De nieuwe generatie kiezers richt zijn blik op kosmopolitische leiders, ongeacht welke partij zij aanhangen. Leiders wier voorvaderen de belangen van Maleisië voor ogen hadden en, boven alles, met hart voor de belangen van de Maleisische bevolking.

Lees! is tegen de beslissing van de oppositie om een protestbijeenkomst te organiseren:

Of er fouten zijn gemaakt tijdens de zojuist gehouden 13e algemene verkiezingen of niet, het was een goede start voor ‘eerlijke en vrije’ verkiezingen in het land; en met alle respect Datuk Seri Anwar Ibrahim, accepteer de beslissing van de kiezers!

Wees een echte heer en een goede oppositieleider en leidt je team liever naar de enige juiste taak voor een constructieve oppositiepartij dan ieder afzonderlijk beleidsvoorstel van de regering te bespotten.

tunku denkt net zo over de oppositieleider:

Hij kan dan minder goed zijn in het winnen van een verkiezing, Datuk Seri Anwar Ibrahim is wel heel goed in het opjutten van zijn vele aanhangers en hij doet goede pogingen om de wereld ervan te overtuigen dat hij het slachtoffer is van onrechtvaardigheid.

Via de hashtag #mywant roepen enkele Maleisiërs op tot nationale eenheid en eensgezindheid:

‏

@jazlinhussin #mywant wil dat Maleisiërs niet meer om herverkiezingen vragen. Het ging er eerlijk aan toe, dus leer er mee te leven. Laten we werken aan een beter Maleisië.

Dierenwelzijn opgenomen in curriculum op scholen in Singapore

Inge Versteeg — Fri, 26 Apr 2013 12:54:07 +0000

Goed nieuws voor dierenliefhebbers. Het ministerie van onderwijs in Singapore heeft bevestigd [en] dat dierenwelzijn als leervak zal worden opgenomen in het nieuwe [en] curriculum ‘Character and Citizenship Education’ (karakter- en burgerschapsvorming) voor het basis- en voortgezet onderwijs.

De Society for the Prevention of Cruelty to Animals (Singaporese Dierenbescherming) juichte [en] dit toe:

We kunnen maar niet genoeg benadrukken hoe belangrijk deze veranderingen in het curriculum zijn omdat we de volgende generatie jongens en meisjes willen opvoeden tot gerespecteerde, verantwoordelijke en vriendelijke burgers die begaan zijn met het lot van de dieren en van hun medemens. Dit is de doorbraak waar we zo op hoopten!

Een workshop konijnen trimmen door de Society for the Prevention of Cruelty to Animals

Kwan Jin Yao, die voor de Singaporese nieuwssite Breakfast Network schrijft, erkent [en] het belang van dierenwelzijn als leervak op scholen:

Ook al gaat het om specifieke gebeurtenissen, de afschuwelijke gevallen van dierenmishandeling, wreedheden en het in de steek laten van dieren hier in Singapore, maakt duidelijk dat we meer respect voor dieren moeten hebben. Het is het beste om dat jong te leren.

Wanneer je leert om lief te zijn voor dieren, kan dit uiteindelijk tot verantwoordelijkheidsgevoel leiden. Een jong en ontvankelijk kind voelt meer empathie als hij zijn bezorgdheid voor anderen kan uiten. Medeleven kan worden bevorderd wanneer een kind leert hoe hij zich moet gedragen en hoe hij vreedzaam met mens en dier moet leven.

Op Facebook, legt [en] Rene Ser uit hoe deze hervorming van het curriculum voordelig kan uitpakken voor de maatschappij:

Dit is geweldig nieuws. Naast het feit dat we onze kinderen stimuleren om op school uit te blinken, moedigen we ze ook aan om andere levende wezens te respecteren omdat de wereld niet enkel en alleen uit mensen bestaat. Het ecosysteem bestaat uit vele planten en dieren en wanneer je van dieren houdt, is dat een stapje dichter bij het liefhebben van onze aarde. Wanneer je naar het grote geheel kijkt, is dit zeker heel goed voor onze maatschappij en het ecosysteem.

Alycia Lynch deelt [en] het goede nieuws met haar dochter:

Mijn dochter van twaalf zal zo blij zijn met dit nieuws omdat ze me steeds heeft gezegd dat dierenwelzijn opgenomen zou moeten worden in het curriculum van iedere school, zodat kinderen wanneer ze volwassen zijn, respect hebben voor dieren.

Zeus IsCute denkt dat ouders [en] ook les zouden moeten krijgen in dierenwelzijn:

Om de waarheid te zeggen, weet ik niet hoe kinderen dit gaan leren als het eigenlijk de ouders zijn die les moeten krijgen.

Indonesië: stilstaan bij de dag van de vrouwenemancipatie

Mieke Tulp — Mon, 22 Apr 2013 15:25:49 +0000

Ieder jaar vieren de Indonesiërs op 21 april de verjaardag van Raden Ajeng Kartini. Zij was een belangrijke voorvechter van vrouwenrechten.

Kartini kwam uit een intellectueel aristocratisch gezin, haar vader was regent van Jepara, een functie die alleen mensen van adel konden bekleden. Haar grootvader van moeders kant was een islamitische onderwijzeres. Omdat ze de dochter van een regent was, mocht Kartini naar de Europese lagere school in Nederlands-Indië totdat haar familie het tijd vond haar uit te huwelijken.

In een tijd dat het onderwijs voor de meeste Javaanse vrouwen niet toegankelijk was, leerde Kartini zichzelf Nederlands en ze schreef brieven aan haar Nederlandse vriendinnen die haar lieten kennismaken met feministische ideeën.

Vrouwen maken samen batikstukken om Kartini-dag te vieren. Foto: Robertus Pudyanto, copyright @Demotix 20/4/2012

Kartini streed voor betere rechten voor Javaanse vrouwen, maar haar visies zijn nog altijd niet volledig werkelijkheid geworden.

De Twitter-hashtags #Kartini en #Emansipasi werden gebruikt om te discussiëren over de betekenis die de dag voor veel Indonesiërs heeft:

@e_christmas Emansipasi mnrt saya berarti perempuan punya hak utk tidak ditindas. Tp bukan berarti kesetaraan gender yg keblinger #Kartini

@e_christmas: Emancipatie betekent voor mij dat vrouwen het recht hebben om niet te worden onderdrukt. Maar het betekent niet dat er absolute gendergelijkheid moet zijn.

@dhana_ard Emansipasi sih udah dipegang,tp solidaritas sesama perempuan kpn dong. Selamat hari kartini perempuan indonesia =]

@dhana_ard: Er is nu emancipatie. Maar wanneer zullen vrouwen solidair zijn met elkaar? Fijne Kartini-dag voor de Indonesische vrouwen!

‎‏‪@fajarwidd‬ Emansipasi tdk melulu protes ttg kesetaraan gender. Tapi lebih pd kemandirian perempuan. Happy Kartini's day

‎‏‪@fajarwidd: Emancipatie betekent niet dat je altijd gendergelijkheid moet eisen. Het gaat eigenlijk over onafhankelijkheid van de vrouw.

Op Facebook:

Kazhiem Afif Shalihi: Kata Mamah Dedeh di acara ceramahnya di ANTV (liat iklannya) dalam rangka hari Kartini, dia bilang, “Buat perempuan gak perlu ribut soal persamaan gender, kita cukup kembali saja pada al-Qur'an”
Makanya jadi begini deh perempuan-perempuan di Indonesia, pada manggut2 dijualin atas nama agama.
Penjualan Santriwati oleh Guru Pesantren Marak di Garut
http://news.okezone.com/read/2012/12/06/337/728398/penjualan-santriwati-oleh-guru-pesantren-marak-di-garut

Kazhiem Afif Shalihi: Mamah Dedeh (een populaire islamitische televisie-evangelist) zegt in haar preek op ANTV over het vieren van de Kartini-dag, “vrouwen moeten zich niet zo druk maken over gendergelijkheid, we hoeven alleen maar terug te keren tot de Koran.”
Daarom zijn veel vrouwen in Indonesië onderdanig, zelfs als ze worden verkocht in de naam van religie.
Islamitische studentes in Garut die door hun docenten verkocht worden
http://news.okezone.com/read/2012/12/06/337/728398/penjualan-santriwati-oleh-guru-pesantren-marak-di-garut

Kaisar Victorio : hari kartini sepertinya sekedar ceremonial dan pameran kebaya aja Mestinya Menteri peranan wanita pada moment ini blusukan kedesa desa sejauh mana kondisi wanita disana sat ini….

Kaisar Victorio: Kartini-dag lijkt op ceremonieel vertoon en een show van kebaya's (traditionele kostuums). De minister voor Vrouwenzaken zou dit moment moeten gebruiken om naar de dorpen te gaan en zelf te zien in welke situatie de vrouwen verkeren…

Meydi Meidyawati Banyak Kartini-Kartini jaman sekarang d perdaya dan nggak berdaya..baik oleh kaum adam ataupun oleh negara/pemerintah sendiri..salah satu bukti ƴƍ aq lihat d sini….sejauh mataku memandang..ada air mata jatuh melihat putri2 bangsa ƴƍ besar d perbudak oleh bangsa ƴƍ kecil..seperti hongkong..taiwan..arab..dll..tetapi tak ada jln lain untuk mereka dapat d negri sendiri…emansipasi ƴƍ d perjuangkan Ibu kita Kartini nggak ada maknanya lagi..sekedar sejarah belaka..

Meydi Meidyawati: Veel moderne “Kartini's” worden bedonderd en buitengesloten… door mannen of door de overheid. Ik zie bijvoorbeeld tranen bij de dochters van Indonesië die moeten werken in kleinere landen zoals Hong Kong, Taiwan, etc, maar ze kunnen in hun eigen land niets doen. De emancipatie waar onze Vrouwe Kartini voor vocht, heeft geen betekenis meer. Het is niets meer dan geschiedenis.

Abdul Khaliq Ahmad Kartini adalah tokoh emansipasi bangsa, bukan sekedar tokoh emansipasi perempuan..

Abdul Khaliq Ahmad: Kartini is het symbool van de emancipatie van het land, niet alleen het symbool van de vrouwenemancipatie…

Veel reacties van Indonesische netizens laten zien hoe verschillend de meningen van het volk zijn over de nationale dag van de emancipatie.

@ayaslarass Jgn krn hari kartini, trus perempuan jd sok emansipasi seenak-enaknya yah, ingat lelaki tetap Imam kita :))

@ayaslarass: Wij vrouwen kunnen niet zomaar willekeurig en koppig de emancipatie doorvoeren alleen omdat het Kartini-dag is. Vergeet niet dat de mannen onze religieuze leiders zijn :))

‎‏‪@pergijauh‬ Selamat hari Kartini, mari minimaliskan budaya ‘ladies first', biar gak dibilang lemah.

‎‏‪@pergijauh‬: Fijne Kartini-dag! Laten we de gewoonte ‘dames gaan voor’ minimaliseren, zodat niemand je zwak kan noemen.

@ajuNna_njun Emansipasi tanpa melupakan kodratnya sebagai perempuan ‪#HariKartini‬

@ajuNna_njun: Emancipatie zonder onze vrouwelijke kwaliteiten te vergeten

‎‏‪@IhsanMDe‬ Slh 1 bntuk emansipasi? “‪@VIVAnews‬: Ketua KPU: Banyak Partai Gagal karena Perempuan ‪http://goo.gl/b7e6g ‬”

‎‏‪@IhsanMDe‬: Een van de vormen van emancipatie? “‪@VIVAnews‬: voorzitter van de commissie voor de algemene verkiezingen: veel politieke partijen hebben gefaald vanwege de vrouwen ‪http://goo.gl/b7e6g‬”

Een anonieme blogger die bekend staat als m3d14ku's schreef een artikel over het belang van Kartini in het heden:

“Banyak orang mengeluhkan bahwa perempuan masa kini salah mengartikan emansipasi.”
[...]Tampaknya ada sepenggal perjuangan yang selama ini luput dari kita. Mayoritas dari kita hanya mengenal emansipasi yang diperjuangkan R. A Kartini hanya dalam bidang pendidikan dan pekerjaan, tetapi bagian untuk menjadi pendidik dalam keluarga justru terlupakan.
[...]Tetapi sebagai tonggak generasi bangsa, kebaya saja tak cukup, karena Andalah sang pendidik utama bagi generasi bangsa ini.

Veel mensen klagen dat moderne vrouwen een verkeerde voorstelling geven van emancipatie.
[...]Het lijkt erop dat er een strijd heeft plaatsgevonden die we zijn vergeten. De meesten van ons weten dat de emancipatie waar R.A. Kartini voor streed alleen van toepassing is op het gebied van onderwijs en werkgelegenheid, maar veel van ons vergeten het deel waarin er van ons wordt verwacht dat we het gezin moeten onderwijzen.
[...]Daarom is het, als steunpilaar van deze generatie, niet voldoende om een kebaya te dragen, want je bent de belangrijkste leermeester van de huidige generatie in dit land.

Gesprek met Marianna Breytman, vertaalster voor Global Voices

Monique Hagedoorn — Sun, 21 Apr 2013 07:14:32 +0000

Tijdens de onlangs gehouden conferentie van Global Voices [es] in Nairobi, Kenia, ontmoette ik een aantal (relatief) nieuwe medewerkers van Global Voices. Een van hen is Marianna Breytman, die Spaanstalige artikelen vertaalt naar het Engels. Daardoor is zij een enthousiaste lezer geworden van de artikelen die schrijvers uit Latijns-Amerika [es] en Spanje [es] op de Spaanstalige website van Global Voices (GV) publiceren.

Ik had een informeel gesprek met haar en in onderstaande video vertelt zij over Global Voices, de vertalingen en de talen:

Sindsdien heb ik contact met haar gehouden via e-mail en we bespraken de volgende onderwerpen:

Juan Arellano (JA): Je hebt pas geleden je honderdste vertaling voor GV gepubliceerd. Was dat aantal vertalingen een doel dat je jezelf had gesteld toen je begon?

Marianna Breytman (MB): Nee. Om eerlijk te zijn had ik geen idee waar het toe zou leiden toen ik voor Global Voices begon. Ik vertaal gewoon omdat ik er plezier in heb. Ik zei je in Nairobi al dat ik vertalen leuk vind, en bij iedere vertaling leerde ik bovendien weer nieuwe dingen over de organisatie en het belang daarvan in de wereld van de journalistiek. Het vertalen van 100 artikelen werd pas een doel toen ik bijna 2 jaar bij GV betrokken was (in Maart 2013) en ik dat aantal voor die tijd wilde realiseren. Nou, op 18 maart was ik 2 jaar bij GV en een paar dagen later vertaalde ik mijn 100e artikel [en], dus ik heb het bijna gehaald!

JA: Zijn er vertalingen die je voor GV hebt gemaakt die je hebben geraakt? Kun je daar iets over vertellen?

MB: Vooral de vertalingen over gebeurtenissen in plaatsen waar ik ben geweest raakten me. Ik herinner me een artikel van Ariel [Moreno] over de “rode duivels” [es] in Panama. Ik las dat toen ik er net was aangekomen en ik wist dat ik dat artikel moest vertalen [en] omdat ik deze rode bussen door de hele stad had zien rijden.

Er is nog een artikel van Robert [Valencia] over de protesten in Brooklyn na de dood van Kimani Gray [es]. Tot ik aan de vertaling [en] begon had ik zelfs geen idee dat dit soort dingen in mijn eigen stad gebeurde.

De vertaling die me echter het meest heeft geraakt was niet een vertaling voor GV zelf, maar voor een GV'er — Elaine Díaz Rodríguez. Toen Elaine geen visum kreeg voor een bezoek aan de VS (*) publiceerde zij een artikel [es] op haar blog waarin zij reageerde op de gebeurtenissen. Ze wilde die wereldkundig maken en ik bood onmiddellijk aan het artikel te vertalen. Ik voelde me zo verdrietig toen ik haar ontroerende verhaal las en ik meer te weten kwam over haar situatie – ze was per slot van rekening mijn vriendin en collega – dat ik mijn beste vertaling [en] ooit wilde maken. Op dat moment drong het pas goed tot me door hoe belangrijk de vertalingen zijn, omdat ze de mensen een stem te geven die de rest van de wereld deelgenoot willen maken van hun verhalen. Daarom doe ik het zo graag.

JA: Spaans is niet je moedertaal. Hoe is je belangstelling voor deze taal ontstaan?

MB: Daar vraagt iedereen naar en ik heb er nog steeds geen goed antwoord op! Ik studeer al heel lang Spaans, al sinds de basisschool, maar ik denk dat ik er pas echt belangstelling voor kreeg toen ik in groep 6 een Spaanse leerkracht kreeg, een orthodoxe jood uit Panama (dat is het mooie van wonen in New York City!). Ik denk dat hij iets in me zag wat ik zelf nog niet door had. Hij moedigde me aan om door te gaan met het leren van de taal. Door hem begon ik steeds meer te lezen, luisterde vaker naar de Spaanstalige radio en volgde Spaanse lessen voor gevorderden.

Dat is denk ik de ene reden, de andere is dat ik Spaans leren gewoon fijn vond. Ik had ook altijd goede cijfers op school en werkte daar hard voor, omdat ik geen slechte cijfers wilde halen. Spaans leren was altijd heel anders. Het was interessant en leuk. Het leren van de taal voelde niet als een worsteling. Ik deed gewoon iets wat ik leuk vond (het is bovendien de tweede taal in New York City dus dat was heel handig!)

Marianna Breytman

JA: Je werkt als vrijwilligster voor GV, wat doe je daarnaast?

MB: Op dit moment werk ik voor een non-profit organisatie die diverse uitwisselingsprogramma's heeft voor studenten. Ik houd me in het bijzonder bezig met het au pair-programma, dat buitenlandse studenten de mogelijkheid biedt om in de VS als kindermeisje te werken en daarnaast te studeren. Ik ben internationaal wervingscoördinator, dus ik bekijk alle aanmeldingen en werk samen met onze internationale partners om het programma in hun vaderland te promoten.

Daarnaast geef ik soms Spaanse les voor een educatief samenwerkingsverband in Brooklyn.

JA: Ik las dat je belangstelling hebt voor gastronomie… Kook je in je vrije tijd?

MB: Waar heb je dat gelezen?! Haha.. Ik heb belangstelling voor gastronomie, ja, maar ik kook niet zo vaak als ik zou willen. Ik probeer graag allerlei buitenlandse gerechten uit. In maart was ik voor het eerst in Panama (en had de gelegenheid om een geweldige andere GV'er te ontmoeten, Ariel Moreno) waar ik kennis maakte met het visgerecht ‘ceviche'. Het was heerlijk en ik zou graag leren hoe ik dat moet klaarmaken.

JA: Je bent nog tamelijk jong. Wat zijn je toekomstplannen?

MB: Voorlopig wil ik me blijven inzetten voor internationaal onderwijs. Het samengaan en naast elkaar bestaan van culturen boeit me enorm. Daarom woon ik ook zo graag in New York.

Ik denk dat ik in de toekomst voor een organisatie zou willen werken die opkomt voor de mensenrechten en/of zich bezighoudt met economische ontwikkelingsprojecten. Ik wil ook Spaanse lessen blijven geven.

En natuurlijk wil ik actief blijven voor Global Voices. Ik wil dat werk ook uitbreiden en meer leren over andere projecten van GV. Ik heb kortgeleden zelfs al een aantal vertalingen gemaakt voor Eddie [Ávila] op Rising Voices. Zo kreeg ik de kans om meer te weten te komen over dat onderdeel van de organisatie. Ik heb ook ruim een jaar als vrijwilligster gewerkt voor WITNESS [en], een van de partners van GV die video's maakt in de strijd voor de mensenrechten. Verder wil ik hen blijven helpen door hun initiatieven te vertalen.

—-

In onderstaande video praten we nog wat door over Global Voices en de conferentie in Nairobi.

JA: Wil je nog iets anders kwijt?

MB: Ja, ik hoop dat ik met de hulp van Firuzeh [Shokooh Valle] en Silvia [Viñas] als vertaler kan groeien en mezelf verder ontwikkelen. Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat ik als vrijwillig vertaalster nog eens de kans zou krijgen deel uit te maken van de GV-familie en zo veel geweldige mensen zou leren kennen die de wereld veranderen. Het is echt een droom die uitkomt.

(*) – Uiteindelijk kreeg [es] Elaine op 10 april een visum nadat haar zaak opnieuw was bekeken.

Overige artikelen over dit onderwerp:

Talking about Cuba with Ellery Biddle and Elaine Díaz [en]
Matisse Bustos Hawkes, WITNESS and the power of video [en]
Chris Moya, SpainRevolt and cyberactivism [en]
Afef Abrougui, blogging from Tunisia [en]
Talking to Rebecca MacKinnon about “Consent of the Networked” [en]
A visit to Kibera [es]
The first day of the Global Voices Summit 2012 [es]

Photo provided by the interviewee.

Thumbnail from a foto taken by Rezwan for Global Voices.

Russische censuur laat Wikipedia gedeeltelijk toe

Percy Balemans — Sat, 13 Apr 2013 05:09:06 +0000

De Russische internetcensors van Roskomnadzor hebben hun beslissing ingetrokken om een Wikipedia-artikel over “cannabis roken” te verbieden nadat het door vrijwilligers van Wikipedia was herschreven. Roskomnadzor kondigde dit aan in een verklaring [ru] op hun website van 10 april 2013, maar ten minste negen [ru] andere Wikipedia-pagina's staan nog steeds op de zwarte lijst van RuNet.

Pas op! Baby aan boord: Een interview met een reizend bloggergezin

Ellen Westenbrink — Fri, 12 Apr 2013 20:24:42 +0000

Een interview met het Gezin Zonder Grenzen: Anna en Thomas Alboth, ouders, reizigers en bloggers die met hun twee kleine dochters al rond de Zwarte Zee en door Midden-Amerika hebben gereisd.

In 2010 besloot een jong stel uit Berlijn – de Poolse journaliste Anna en de Duitse fotograaf Thomas – om hun droom over een wereldreis waar te maken. En ze besloten om dat te doen met hun 6 maanden oude dochter Hanna aan boord. Met een volgeladen Renault Espace maakten ze een road trip van een half jaar rond de Zwarte Zee, door de Kaukasus naar de Kaspische Zee. Het beviel zo goed dat ze in 2012, toen ze inmiddels hun tweede dochter Mila hadden, door Midden-Amerika reisden, van Mexico naar Guatemala, Belize en Honduras.

Vanaf hun eerste reis besloten ze om hun ongebruikelijke ervaringen te delen via hun blog, The Family Without Borders [en; Facebook]. Er was zo veel belangstelling dat het blog in 2011 door de Poolse editie van National Geographic werd uitgeroepen tot het beste reisblog.

Global Voices (GV): Laten we eens 25 jaar in de toekomst kijken. Jullie dochters hebben zelf kinderen en willen met hun baby's gaan reizen. Hoe reageren jullie dan?

Anna (A): Ik hoop dat het zo zal gaan. We hebben onlangs gepraat over ouders, kinderen en kleinkinderen en hoe alles kan veranderen. We waren een beetje bang dat ze een heel andere manier van leven gaan kiezen dan wij hebben gedaan en dat we het moeilijk zouden vinden om het te accepteren als ze dingen zouden gaan zeggen als: ‘Ik wil naar een hotel'. Maar aan de andere kant: hoe ouder ze worden, hoe meer ik merk dat ik bang ben dat er iets met ze gebeurt. Al die moederdingen.

Thomas (T): Ik zou het wel willen. Maar ik weet ook niet zeker of ze deze manier van leven leuk gaan vinden. Ik heb vrienden die in een woongemeenschap zijn opgegroeid en die helemaal het tegenovergestelde zijn geworden. Ik ben zelf ook wel blij dat ik heel anders ben dan mijn ouders. Dus misschien gaan ze op een dag wel naar een hotel en hebben ze mooie koffers met wieltjes, en dat is prima.

GV: Jullie blog is door National Geographic uitgeroepen tot het beste reisblog van 2011. Waarom denken jullie dat jullie blog zo populair is geworden?

A: Ik denk dat er twee redenen zijn. Ten eerste hebben we nooit bedacht dat het zo groot zou moeten worden. We deden gewoon wat we leuk vonden, en ik denk dat dit soort dingen altijd groter worden als je gewoon doet wat je leuk vindt. We kennen allerlei reisbloggers met ondernemingsplannen, maar wij wilden gewoon schrijven voor de grootouders, zodat ze een lachende, veilige Hanna konden zien. Zo is het begonnen. Na een poosje gingen we naar de statistieken kijken en zagen we dat er mensen uit 20, 40, 50 landen het blog bekeken. We waren echt verbaasd. Er is een hele generatie jonge Europeanen die in het buitenland studeren, reizen, internationale stellen vormen en die denken dat alles voorbij is zodra ze kinderen krijgen. Als ze zien wat wij hebben gedaan, hebben ze denk ik de hoop dat het echt niet voorbij hoeft te zijn.

Het hele gezin in hun flat in Berlijn. Foto van Kasia Odrozek

GV: Hadden jullie de taken duidelijk verdeeld: wie schrijft, wie maakt foto's enzovoort?

A: Ja, de taken waren duidelijk verdeeld. Ik maakte wel eens een paar foto's, maar niet vaak. Normaal gesproken had hij de camera in zijn handen. Ik schreef de berichten. Thomas heeft in die drie jaar misschien twee berichten geschreven. Voor het blog doet hij alle technische dingen en ik doe het menselijke communicatiegedeelte. En onderweg rijdt Thomas meestal en vertel ik hem meestal waar we heen moeten [ze lacht]. Het werkt goed als we het samen doen. Een paar weken geleden, toen hij in Birma was en ik in Palestina, hebben we niets op ons blog gepost en dat voelde heel vreemd.

GV: Zouden jullie ervaringen anders zijn geweest zonder het blog?

A: Voor mij was het feit dat we het blog hebben een goede motivatie om meer te weten te komen over alles. Op de tweede reis schreef ik veel journalistieker. Daardoor noteerde ik veel meer, vroeg ik meer om context als ik met mensen sprak, nam ik folders mee uit musea enzovoort. Ik weet niet of ik dat allemaal had gedaan als ik niet had geweten dat ik het zou publiceren.

T: Ik was best jaloers, want schrijven is een manier van verwerken. Foto's bewerken geeft niet dezelfde ervaring. Je hebt niet meer kennis nodig. Je hoeft de situatie niet te begrijpen om een foto te maken.

GV: Wat is jullie mooiste herinneringen als jullie terugkijken op jullie reizen?

T: Dat is niet zozeer een herinnering maar het gevoel dat je je eigen tempo bepaalt. Dat je zelf beslissingen neemt over je eigen leven. Als je steeds op dezelfde plaats blijft, verval je in een dagelijks ritme. Je staat ‘s morgens op, drinkt een kop koffie, je neemt de tram of metro om naar je werk te gaan. 80 procent van je dag is voorspelbaar. Dat vond ik leuk aan de reis. Een half jaar lang bepaal je zelf wat je wilt doen.

GV: Was er een moment waarop je dacht: We hebben een fout gemaakt?

A: Er is een moment geweest waarop ik bang was en ik dacht dat al die mensen die zeiden dat we onverantwoordelijke ouders waren, gelijk hadden. Dat was de avond in een hotel in Guatemala toen we drie grote mannen met geweren door de gang zagen lopen terwijl ze boos aan de telefoon praatten. We moesten iets doen om ons beter te voelen, dus we vroegen ze of ze gevaarlijk waren. We spraken niet zo veel Spaans, maar gelukkig kenden we het woord peligroso, gevaarlijk. Ze antwoordden: ‘Ja, maar niet voor jullie en niet hier'. Toen ontdekten we dat in Guatemala iedereen een geweer heeft omdat ze na de burgeroorlog niet zijn ontwapend.

GV: Jullie zeggen dat het bij jullie reizen ging om mensen en hun verhalen. Wat is het gekste wat jullie hebben gehoord of meegemaakt?

T: Als je uit een andere wereld komt, is alleen al de manier waarop mensen hun dagelijkse leven leven interessant en soms vreemd.

Het gezin moet afscheid nemen van hun gastheren bij de Chilasco-waterval in Guatemala. Foto © Anna Alboth, gebruikt met toestemming.

A: Tijdens de tweede reis verbleven we in Guatemala bij een Maya-gezin in hun kleine huisje met plastic stoelen en een tv. Toen we met ze praatten, waren ze verbaasd. Niet omdat we zo lang op reis waren, maar dat we zo lang zonder tv konden leven. ‘s Avonds begon ik aardappelen te schillen voor een soep. Meteen begonnen allerlei kleine meisjes me te helpen, want dat doen ze daar, ze doen alles samen. Toen we weggingen, vroegen ze wanneer we terug zouden komen. Dat was heel emotioneel. We wilden zeggen dat we zouden bellen, maar ze hadden geen telefoon. Zij wilden een brief schrijven, maar ze konden niet schrijven.

GV: Hebben jullie plannen voor de toekomst?

A:We moeten natuurlijk weer op reis. Maar voordat we dat doen moet ik eerst mijn boek over Midden-Amerika af maken. Daarna gaan we weer reizen.

Op 26 maart 2013 deelt het Gezin Zonder Grenzen hun foto's en verhalen tijdens een diavoorstelling in de Globetrotter-winkel in Berlijn. Ga voor meer informatie naar hun blog of Facebook.

Peru: Lachen voor de foto op je ID

Ellen Westenbrink — Fri, 12 Apr 2013 19:30:09 +0000

In Peru stimuleren Twitter-gebruikers via de hashtag #DNIfeliz [prettige ID] burgers om te lachen op de foto voor hun legitimatiebewijs (de DNI). Burgers trekken er traditioneel een serieus of zelfs streng gezicht op hun ID-foto.