Global Voices in het Nederlands

Verkrachting in China: een misdaad ‘zonder voorbedachten rade'?

Femke Jepkema — Fri, 20 Nov 2009 08:38:12 +0000

Oorspronkelijk geplaatst doorMarta Cooper · Vertaald door Femke Jepkema · Bekijk het oorspronkelijke artikel

Een prominent onderwerp dat in de Chinese blogosfeer circuleert, is de milde veroordeling op 29 oktober van twee civiele politieassistenten die waren aangeklaagd wegens de verkrachting van een jong meisje in Huzhou, in de provincie Zhejiang. Wat netburgers uitbundig hebben bediscussieerd is niet de misdaad zelf, maar de uitspraak van de rechtbank dat de gedetineerden schuldig waren aan een “misdaad zonder voorbedachten rade en in een opwelling gepleegd”. Hiermee wordt belangrijke aandacht gevestigd op hoe er met verkrachting wordt omgegaan in de Volksrepubliek China en zijn levendige virtuele gemeenschappen.

Het incident zelf vond plaats in juni van dit jaar. Na een uitgebreid diner verzorgd door twee politieambtenaren omdat ze haar toelatingsexamen van de universiteit had gehaald, namen ‘Qiu en Cai' een zeer benevelde ‘Chen' mee naar hun hotelkamer en hebben haar verkracht. Omdat ze zichzelf later hebben aangegeven heeft de Huzhou Nanxun rechtbank de verkrachters tot een gevangenisstraf van slechts drie jaar veroordeeld. Volgens China News Net's verslag [en] van het voorval was dit gebaseerd op het vonnis van de rechter dat de twee “zonder voorbedachten rade [de] misdaad [hadden] gepleegd, zonder planning vooraf…en door het slachtoffer [waren] vergeven”.

De bewoording van het vertaalde verslag is genoeg reden tot woede: in wat alleen als onwetendheid kan worden beschouwd, wordt er beweerd dat de verkrachters Chen naar een hotel hebben vervoerd “om haar nuchter te laten worden”. Er wordt meer gezegd over het feit dat de veroordeelden hun grens als politieambtenaren hebben overschreden dan over hun verkrachting van een overigens hulpeloze vrouw. Ondanks dat het ons herinnert aan de ‘bittere pil' die de verkrachters moesten slikken bij hun veroordeling, zit er bijna sympathie in het artikel. Sympathie voor twee behulpzame mannen wiens bedoelingen in eerste instantie het ontnuchteren van een stomdronken jonge vrouw waren, maar die toen spontaan besloten om haar te verkrachten. Een gewelddadige daad van dominantie, intimidatie en macht is gebagatelliseerd tot een grillige activiteit om de tijd te verdrijven, waarmee de bron op één lijn wordt gesteld met de kortzichtige rechter die de armzalige veroordelingen heeft uitgesproken.

De Chinese blogosfeer had onmiddellijk kritiek op de bizarre bewoording van de misdaad. Op Tianya, één van China's meest populaire online forums, waren vorige week 8000 gebruikers in discussie [en] over het onderwerp. Één forumganger, Liaoheyu [zh], liet zien dat er geen wetgeving ten grondslag lag aan “geïmproviseerde misdaad zonder voorbedachten rade”:

南浔法院根据犯罪事实，给两个强奸犯定的属“临时性的即意犯罪”，令辽河鱼迷糊了，这是个啥概念？搜遍了网络，也没找到 “临时性的即意犯罪”的来源和条款依据。“临时”既是非正式的和短时间的行为，难道强奸犯罪还有“非正式”和时间的长短之分？这个“临时性的即意犯罪”应是个新名词，可以为我国的司法界又填补了一项创造性的空白，可喜可贺。

De Nanxun Rechtbank heeft besloten, gebaseerd op de feiten van de overtreding, dat de twee verkrachters een “geïmproviseerde misdaad zonder voorbedachten rade” hebben gepleegd. Dit brengt Liaoheyu [de schrijver] in de war. Wat houdt dit concept in? Ik heb het hele internet afgezocht maar kon de bron of wettelijke grondslag voor “geïmproviseerde misdaad zonder voorbedachten rade” niet vinden. “Zonder voorbedachten rade” verwijst naar informeel gedrag en gedrag van korte duur. Betekent dit dat de overtreding ‘verkrachting' als formeel of informeel en lang of kort moet worden gecategoriseerd? “Geïmproviseerde misdaad zonder voorbedachten rade” is een nieuwe term. Het vult een gat in China's gerechtelijk apparaat en zou bejubeld moeten worden.

De schrijver trok verder de misdaadfeiten, criminele bedoelingen en de rechtsgeldigheid van het vonnis in twijfel.

搞不明白，犯罪还有临时、固定、长期之分？在被害人不清醒的情况下，两人轮番实施强奸，为什么不是轮奸？难道就是因为得到了被害人的谅解？这个谅解是怎么得到的？相信“金钱封嘴”的肯定的。如果这个判决能成为一个新的榜样，那以后再出现这样的“临时性的即意犯罪”，是否也要得到“从轻处罚”呢？要是在这样，可以再全国推而广之，以便广大犯罪分子都去进行“临时性的即意犯罪”。

将女灌醉，然后带她去开房，强奸了她，明显就是有预谋的犯罪，什么是“即时性”？就是即时就发生性关系。临时性的犯罪就可以“从轻判决”？那哪个犯罪不是“临时性”的？是否都要可以轻判？

其犯罪算是“临时性的即意犯罪”，那判了3年，笔者想也应该是“临时性的即意判决”。

Het is moeilijk te doorgronden waarom misdaden moeten worden gecategoriseerd als ‘zonder voorbedachten rade', ‘met voorbedachten rade' en ‘van lange duur'. De twee mannen hebben om de beurt twee bewusteloze slachtoffers verkracht. Waarom was dit niet een geval van groepsverkrachting? Kwam het alleen maar doordat de slachtoffers hen later hebben vergeven? Hoe hebben ze deze ‘vergiffenis' verkregen? Het is bijna zeker dat ervoor is betaald. Als dit vonnis een precedent schept, worden alle toekomstige misdaden die “geïmproviseerd en zonder voorbedachten rade” zijn dan soepel bestraft? Als deze aanpak door het gehele land wordt overgenomen, dan komt het de criminelen goed uit om overtredingen te plegen die “geïmproviseerd en zonder voorbedachten rade” zijn.
-
De meisjes dronken voeren, ze naar een hotel brengen en ze verkrachten is duidelijk een misdaad met voorbedachten rade. Wat is er dan “geïmproviseerd”? Er wordt dus gezegd dat de geslachtsgemeenschap was geïmproviseerd. Als een misdaad zonder voorbedachten rade tot een milde veroordeling leidt, welke misdaad is dan niet “zonder voorbedachten rade”? Moet iedere misdaad mild worden bestraft?
-
Als deze misdaad echt een “geïmproviseerde misdaad zonder voorbedachten rade” is, dan moet de “gevangenisstraf van 3 jaar”, naar mijn mening, een “geïmproviseerd vonnis zonder voorbedachten rade” zijn.

Engelstalige blogs zoals China Hush [en], China Digital Times [en] en ChinaSMACK [en] hebben ook te maken gekregen met stapels commentaar van terecht verwarde en geïrriteerde netburgers. Deze berichten lopen uiteen van woede over juridische zaken tot onverbloemde vrouwenhaat. Één van de lezers van ChinaSMACK [en] lezers stuurde het volgende:

De vrouwenhater van de één is de Casanova van de ander en een symbool van een gezond mannelijk libido. Wat er is gebeurd, is waarschijnlijk meer natuurlijk dan strafbaar, hoewel verergerd door de dronken en opgewonden toestand waarin iedereen verkeerde. Een celstraf van 3 jaar voor alleen maar 1 seksuele daad is al erg streng en toont de sympathie van de rechter voor de vrouw, hoewel een oprechte verontschuldiging (die ze al hadden aangeboden) en een vorm van compensatie van de betrokken mannen beter zou zijn geweest, overeenstemmend met de zedigheid van de vrouw (d.w.z. als ze normaal gesproken met iedereen naar bed gaat, minder compensatie, als ze een maagd is, belachelijk veel meer - wellicht gebaseerd op het gangbare tarief wat daarvoor staat).

Tussen de enorme hoeveelheid berichten door waarin het slachtoffer de schuld krijgt, komt de meeste cyberverwarring door de woorden “zonder voorbedachten rade”. Key, een schrijver van China Hush, blogde [en] haar speculaties:

Ik geloof in ieder geval dat ‘de lippen zijn verzegeld door geld'. Als dit vonnis een nieuw voorbeeld wordt, moeten we dan de volgende keer dat er een “misdaad zonder voorbedachten rade” wordt gepleegd weer een milde straf opleggen? Als dit het geval is, dan kunnen we dit op het gehele land toepassen zodat de massa's criminelen allemaal ‘zonder voorbedachten rade de misdaad kunnen plegen'.

ChinaSMACK [en] verschafte wat juridische opheldering, met dank aan advocatenbureau Zhejiang Hai Hao. In de eerste plaats waren er enkele rekenkundige problemen waar de betreffende rechter mee te kampen had, want

wanneer twee criminelen opeenvolgend het slachtoffer verkrachten is het een typisch geval van groepsverkrachting. Als de zaak was gezien als groepsverkrachting, dan zouden ze, volgens het wetboek van strafrecht van Volksrepubliek China, clausule 236, item 3, artikel 4 ‘wanneer twee of meer mensen een meisje als groep verkrachten', moeten worden veroordeeld tot een celstraf van meer dan een decennium, levenslang of de doodstraf, wat een aanzienlijk verschil is met hun termijn van drie jaar.

Vervolgens, om het raadsel op te lossen, oordeelde de rechter dat de misdaad er één “zonder voorbedachten rade” was. Waarom “zonder voorbedachten rade”? Omdat, volgens de juridische bronnen van ChinaSMACK [en], “een misdaad zonder voorbedachten rade en in een opwelling het tegenovergestelde concept is van een misdaad met voorbedachten rade. Misdaden met voorbedachten rade veroorzaken meer schade aan de maatschappij.”

Op dit moment kan ik de moraalridder gaan uithangen en de schade die een verkrachting zijn overlevenden aandoet bediscussiëren, maar het belangrijkste woord hierin is ‘maatschappij'. In China is het behouden van een harmonieuze maatschappij het allerbelangrijkst. De elementen van onderhandeling en overeenstemming zijn lange tijd oppermachtig geweest en hebben juridische procedures overheerst wanneer het ging om strafbare feiten. Vandaar dat de verkrachting van één vrouw in een populatie van 1,3 miljard de term ‘zonder voorbedachten rade' krijgt toebedeeld, in tegenstelling tot de etnische onrust en protest ‘met voorbedachten rade', wat een diepere deuk zou kunnen slaan in een maatschappij waarvan beweerd wordt dat hij harmonieus is.

Desalniettemin is de woordkeuze duidelijk ondoordacht en bagatelliseert het de ernst van de misdaad enorm. Een andere recente veroordeling [en] voor verkrachting was tegen een man in de provincie Sichuan die, naar wordt beweerd in dronken en verdwaasde toestand, het huis van zijn buurvrouw, die hij de uren ervoor had bespioneerd, binnen was geslopen. Nadat hij werd betrapt door de nietsvermoedende buurvrouw, gaf ‘Li' zichzelf aan en beweerde dat hij van plan was geweest haar te verkrachten. Hij werd veroordeeld voor verkrachting en moet één jaar achter de tralies zitten, ondanks dat de verkrachting nooit heeft plaatsgevonden, met of zonder voorbedachten rade.

Netburgers grepen ook bij deze gebeurtenis naar hun laptops. Een bezoeker van het forum Sohu [zh] eiste “Bewijs! Bewijs!”, terwijl een volger van Tianya beweerde: “De wet is in de handen van rechters een speeltje geworden. Geboren worden in een China dat zo angstaanjagend is, is te eng.” Sommigen waren echter niet zo rationeel. Zoals één bezoeker [en] schreef:

Ja dit is verkrachting. Het voornemen is genoeg. Er hoeft geen lichamelijk contact te zijn. Denk maar niet dat verkrachting maar één betekenis heeft. Iedere man zou schuldig zijn geweest bij zo'n verkrachting, inclusief de rechters die hem hebben veroordeeld.

Deze bagatelliserende overtuigingen en berichten op forums doordrenkt met een vrouwenhatende schuldcultuur zijn niet gunstig voor een deel van de maatschappij dat al slachtoffer is van een ernstige gebrek aan evenwicht tussen mannen en vrouwen. Zoals in elke samenleving, penetreren opgelegde normen voor schoonheid en vrouwelijkheid heel diep, met geleidelijk toenemende procedures voor het bleken van de huid [en] en ooglidcorrecties [en] door heel China en zijn buurlanden. De kindermoord op meisjes heeft lange tijd de geschiedenis van de Volksrepubliek China ontsierd, waarbij het één-kind-beleid heeft bijgedragen aan de versterking van mannelijke superioriteit en waarde. Op deze manier werd een onbalans in de geslachtsverhouding [en] teweeggebracht, met 119 mannelijke geboortes op iedere 100 meisjes (dit is normaal gesproken 107 op 100 in geïndustrialiseerde landen).

De Chinese regering heeft gewaarschuwd voor sociale instabiliteit als gevolg van onbalans tussen de geslachten (met name deze verhouding). Maar terwijl er beleidshervormingen [en] zijn gemaakt om wettelijke compensatie in overspelzaken te waarborgen, worden triviale opvattingen over verkrachting gedwongen de tand des tijds te doorstaan. Key, van China Hush [en], is duidelijk sceptisch:

Dus volgens deze term “zonder voorbedachten rade” zou er de volgende keer een “iemand doodslaan zonder voorbedachten rade”, “iemand doodschoppen zonder voorbedachten rade”, “‘being suicide' (een spottende term voor het verhullen van moord met zelfmoord) zonder voorbedachten rade”, “steekpenningen aannemen zonder voorbedachten rade”, “rijden onder invloed zonder voorbedachten rade”, “overval plegen zonder voorbedachten rade” en “diefstal zonder voorbedachten rade” kunnen voorkomen. Iedere misdaad kan “zonder voorbedachten rade” als excuus gebruiken voor strafvermindering. We kunnen ons voorstellen dat het “zonder voorbedachten rade”-tijdperk in aantocht is.

Terwijl China zich daarom door een schemerzone van individueel welzijn en een wijdverspreide harmonieuze samenleving worstelt, is het geruststellend dat de ophef in de blogosfeer deze keer wellicht te groot was: vanaf 31 oktober ondergaat de zaak een herziening die meer op bewijs is gebaseerd. We kunnen alleen maar hopen dat deze tijdelijke bewustwording in een permanente verandering resulteert.

En het beste land van de wereld is…

Mieke Tulp — Thu, 19 Nov 2009 21:36:45 +0000

Oorspronkelijk geplaatst doorSolana Larsen · Vertaald door Mieke Tulp · Bekijk het oorspronkelijke artikel

Op 17 november heeft Lova Rakotomala [en - alle links] uit Madagascar een e-mail naar de interne mailinglist van Global Voices gestuurd waarin hij wees op een nieuwe lezersenquête van The Economist om het “beste land van de wereld” te nomineren. Hij stelde voor dat wij (bloggers en lezers van Global Voices) landen voordragen die normaalgesproken niet op dergelijke ranglijsten voorkomen. Terwijl The Economist al eenzijdig heeft besloten dat Somalië “het slechtste land ter wereld” is, lijkt er nog een levendige discussie gaande te zijn over welke landen er genomineerd zouden moeten worden als “het beste land”.

Toen dachten we: “The Economist weet niet alles!” Weinig van ons houden van een land vanwege de stabiliteit, rijkdom, wereldwijde bekendheid of andere parameters waar ze in dergelijke publicaties zo dol op zijn. Dus, beste lezers: nomineer hieronder [of onder het Engelse artikel - MT] welk land volgens jou het beste land is en waarom. Degene die met de beste reden komt (wat eenzijdig besloten zal worden door onze jury) wint een cd met Afrikaanse reggae van Putumayo. Ik stuur de cd persoonlijk op!

Hongarije: Commentaar op het interview met Imre Kertész

Monique Hagedoorn — Thu, 12 Nov 2009 13:51:01 +0000

Oorspronkelijk geplaatst doorMarietta Le · Vertaald door Monique Hagedoorn · Bekijk het oorspronkelijke artikel

De Duitse krant Die Welt publiceerde afgelopen weekeinde een interview [de, hu] met Imre Kertész [nl], een in Berlijn woonachtige Hongaarse schrijver en Nobelprijswinnaar. De 80e verjaardag van Kertész viel samen met de 20e verjaardag van de val van de Berlijnse Muur. De journalist vroeg hem hoe hij over Boedapest en Berlijn dacht, waarop de Hongaarse schrijver, die boos is over de politieke situatie in Boedapest, antwoordde [en]:

Ik ben inwoner van een wereldstad en zal dat altijd blijven. Daarom hoor ik niet thuis in Boedapest. Die stad is volledig gebalkaniseerd. Een inwoner van een wereldstad hoort in Berlijn!

Veel Hongaarse bloggers waren boos om deze uitspraak en vlak na het verschijnen van de Hongaarse vertaling van het interview ontspon zich een felle discussie. Dhr Falafel van Konzervatív Költők Baráti Köre [hu] (‘Broederschap van Conservatieve Dichters') reageerde [hu] als volgt:

[…] In het interview met Die Welt verklaarde Kertész zelf wat alle rechtgeaarde Hongaren van hem vinden, namelijk dat hij een stateloze schurk is die niets met Hongarije van doen heeft. […] Wat het interview betreft zitten er volgens Kertész verschillen in de vertaling van bepaalde bronnen. Hij zou óf gezegd hebben dat de antisemieten het hier al 10 jaar voor het zeggen hebben óf dat zij slechts opinieleiders zijn. Ik spreek geen Duits, dus ik weet niet welke vertaling klopt. Eigenlijk is het om het even en deugen beide versies niet. Hij woont niet in Hongarije en het interesseert hem niet wat hier gebeurt. […]

Lordart was ook teleurgesteld na het lezen van het artikel. Hij schrijft in zijn bericht [hu]:

[…] Tot nu toe was ik er toch wel trots op dat een schrijver van Hongaarse afkomst de Nobelprijs had gewonnen, en dat zijn werk - en de betekenis daarvan - wereldwijde erkenning krijgt. Ook nu erken ik nog steeds de betekenis van het werk van Kertész, maar ik zal moeten respecteren dat hij zich niet met Hongarije en Boedapest verbonden voelt. […]

Er zijn bloggers die de door de Hongaarse media gepubliceerde vertalingen verwerpen, omdat deze op enkele punten aangedikt lijken. Vérszegény éjszakai dúvad van Hángörienidiocc [hu] vertaalde het hele interview opnieuw [hu] en voorzag de omstreden vertalingen van commentaar:

[…] De hele Hongaarse pers was gewoonweg te traag met het herzien van de gewraakte vertalingen: elk nieuwsbericht is een globale woordelijke weergave van het origineel. (Misschien is er niemand in dit land die Duits spreekt.)

Het klinkt hoe dan ook erg goed: “Ik hoor niet bij Hongarije.” En natuurlijk kun je er geschokt door zijn, maar wat nooit wordt vermeld, is dat het niet gaat om waar hij vandaan komt, maar waar zijn literaire wortels liggen.

Met andere woorden, je kunt het Kertész niet kwalijk nemen dat hij zo over Boedapest of Berlijn denkt. Dat zou net zoiets zijn als het iemand kwalijk nemen dat hij niet van goulash met bonen houdt, terwijl dat nu net jouw favoriete maaltijd is.

[…] Het lijkt wel of Kertész sinds die tijd niets meer goed kan doen, want als je het interview op deze manier samenvat, lijkt het er meer op dat er doelgericht steken onder water worden gegeven, dan dat er sprake is van verkeerd vertalen. […]

Rusland: Bloggers schrijven over val Berlijnse muur

Mieke Tulp — Tue, 10 Nov 2009 18:50:42 +0000

Oorspronkelijk geplaatst doorAlexey Sidorenko · Vertaald door Mieke Tulp · Bekijk het oorspronkelijke artikel

Berlijnse muur voor de Brandenburger Tor - 1989, van romtomtom op flickr

Twintig jaar na de val van de Berlijnse muur zijn er niet zo veel Russische bloggers die de historische gebeurtenis gedenken, vieren en bespreken. Sommigen noemen het “de belangrijkste gebeurtenis in de geschiedenis van de 20ste eeuw.” Voor de meeste Russische bloggers is ‘De Val' een herinnering uit hun jeugd of adolescentie, iets dat eerder mythisch dan echt gebeurd is.

Sommige bloggers gebruiken de datum om hun lezers te herinneren aan de huidige politieke situatie, sommigen kiezen voor een cynische benadering, maar de meeste bloggers vragen zich af: “Waarom praat niemand over deze datum? Waarom wordt het niet in het openbaar gevierd?”

Andrei Illarionov (alias LiveJournal-gebruiker aillarionov [ru]), voormalig adviseur van de president, schrijft [ru] op zijn blog:

Vandaag, 20 jaar later, viert de wereld “de belangrijkste geopolitieke gebeurtenis” van het einde van de 20ste eeuw - de instorting van de totalitaire communistische dictatorschappen in Europa. Het wordt in veel landen gevierd.

Maar niet in Rusland. En niet in de andere voormalige Sovjetstaten, die niet alleen vastzitten, maar steeds verder wegzakken in nieuwe autoritaire systemen.

De demonstratieve onverschilligheid van Rusland ten opzichte van deze bijzonder belangrijke gebeurtenis, die mijlpaal in dat tijdperk, benadrukt de omvang van de nieuwe muur die in de plaats is gekomen van de vernietigde muur.

Deze muur is onzichtbaar, maar desalniettemin effectief in de pogingen om de burgers van ons land en onze broeders in dit leed te isoleren van de rest van de wereld.

Ilya Faibisovich (alias LiveJournal-gebruiker faibisovich [ru]) is ook verbaasd [ru] over het gebrek aan publiciteit:

Het is toch niet te geloven […] dat “Echo van Moskou” [een liberaal radiostation], “Lenta.ru”, “Gazeta.ru” of enig ander achtenswaardig Russisch “nieuwsportaal” (zelfs “RIA Novosti” of “Interfax”) “iets” niet hadden dat wel op de websites van de rest van de wereld staat. En dit mysterieuze “iets” heeft veel te maken met Rusland. En nu lijkt het of het land er niets mee te maken heeft. Maar er is veel nieuws (afhankelijk van je smaak) over “gestorven Sovjet-acteurs”, “hoeveel treinen heeft Kim Chen Ir,” een politieman die heeft geleerd hoe hij een videoblog moet gebruiken [link naar GV-artikel [en]] en het overlijdensbericht van Nobelprijswinnaar Ginsburg.

Een andere blogger, SynthThesis [ru], ziet de gebeurtenis als een verlies in plaats van een overwinning [ru]:

Als iemand die is geboren in de USSR heb ik een nogal uitgesproken mening over dit onderwerp. Ik denk dat veel mensen er, ook zonder mij, over mopperen.

[…]

De acties van al die betaalde waarheidsliefhebbers hebben ons nu wijsgemaakt dat iedereen echt zelf beslissingen kan nemen, net als in een computerspelletje.

Sommige bloggers hebben foto's gebruikt om de gebeurtenis te gedenken. LJ-gebruiker Amelito plaatste een verzameling foto's [ru] van de ontmanteling van de muur. LiveInternet-gebruiker Sotvoryaushij Miry [ru] plaatste 17 foto's [ru]. Privet-gebruiker Gernov51 [ru] plaatste een chronologisch overzicht van de gebeurtenissen van 1989 die leidden tot het einde van de Koude Oorlog [ru].

Aanvullende informatie
Volgens de enquête die in oktober 2009 is gehouden door het Levada Center [ru] beschouwt 63% van de respondenten de val van de muur als een positieve/redelijk positieve gebeurtenis, terwijl 11% het ziet als een negatieve gebeurtenis. De val van de muur is het op een na populairste antwoord (24%) op de vraag, “Welke gebeurtenissen uit 1989 vindt u het belangrijkst”; 50% van de respondenten noemen de terugtrekking van de Sovjettroepen uit Afghanistan de “meest belangrijke” gebeurtenis van dat jaar.

Video: Wereld gedenkt de val van de Berlijnse Muur

Percy Balemans — Tue, 10 Nov 2009 12:10:28 +0000

Oorspronkelijk geplaatst doorJuliana Rincón Parra · Vertaald door Percy Balemans · Bekijk het oorspronkelijke artikel

Berlijnse Muur, door Natalie Maynor

Vandaag 20 jaar geleden viel de Berlijnse Muur [de], het complexe bouwwerk dat ooit het Duitse Oost- en West-Berlijn van elkaar scheidde. In dit artikel laten we een aantal video's van over de hele wereld zien die ter ere van deze gedenkwaardige dag zijn geüpload en die laten zien welke invloed dit soort grenzen hebben, niet alleen in Duitsland, maar in de hele wereld.

In Duitsland werd een rij enorme schuimrubberen dominostenen neergezet, die vervolgens werden omgegooid om het einde van de Koude Oorlog te symboliseren. In deze video van NoCommentTV zijn de dominostenen te zien, die waren beschilderd door Duitse kinderen [en] en door kunstenaars uit andere gebieden die worden verdeeld door grenzen en muren [en]. We konden de tweede video, waarin te zien is hoe de dominostenen omvallen, niet in dit artikel opnemen, maar je kunt deze video op YouTube bekijken door op deze link te klikken.

In Colombia speelden studenten de val van de Muur na door om beurten een betonnen muur te lijf te gaan:

Vanuit Duitsland heeft dominofan Annodomino2007 zijn eigen eerbetoon in dominostenen geüpload, ter ere van de val van de Muur en omdat het 10 jaar geleden is dat zijn passie voor dominostenen begon:

In de Verenigde Staten bouwden studenten een replica van de Berlijnse Muur waar ze op konden schrijven, om zo bewustzijn te creëren:

Vanuit Mexico, heeft VarinVxx een video geüpload van een andere muur die nog steeds overeind staat: Is not Berlin, is not Palestine is US Mexico border The Wall of Shame in USA (Het is niet Berlijn, het is niet Palestina, het is de grens tussen de VS en Mexico, de muur van schande in de VS):

Ook Krista Schyler trekt een vergelijking tussen de muur in Mexico/de VS en de Berlijnse Muur, waarbij ze niet alleen de aandacht vestigt op menselijke migratie, maar ook op natuurbescherming:

Dit is een pilot voor een documentaire van Ziashere waarin andere, nog bestaande muren worden getoond. De pilot gaat over een muur in Ierland:

Deze laatste video is 2 jaar oud, maar nog steeds relevant: adamfilmaker interviewde jongeren aan weerszijden van de muur in Nicosia, in Cyprus, een groene zone die door blauwhelmen van de VN wordt bewaakt en die Turks-Cyprioten en Grieks-Cyprioten van elkaar scheidt. Daarmee is Nicosia de laatste verdeelde hoofdstad ter wereld.

Foto van Natalie Maynor, in dit artikel gebruikt volgens een Creative Commons Attribution License.

Angola: Levensonderhoud duur in Luanda

Mieke Tulp — Mon, 09 Nov 2009 20:52:55 +0000

Oorspronkelijk geplaatst doorClara Onofre · Vertaald door Mieke Tulp · Bekijk het oorspronkelijke artikel

De hoofdstad van Angola, Luanda, is een bijzonder dure stad. Zowel voor Angolezen als voor buitenlanders. Als je er bent, dan merk je het snel genoeg. De prijzen van basisproducten en -diensten, zoals voedsel, onderwijs en huisvesting staan op gelijke hoogte met een aantal Europese landen. Het belangrijkste verschil is dat de salarissen in Angola ronduit lachwekkend zijn in vergelijking met hun Europese evenknieën, en dat leidt dagelijks tot een strijd om te kunnen voorzien in de basisbehoeften.

Die strijd wordt vanzelfsprekend niet gevoerd door de mensen met geld die, om al dan niet obscure redenen, worden beschermd door bankrekeningen waar gewone stervelingen jaloers op zouden worden. Volgens een onderzoek dat in februari is uitgevoerd door een Engels bedrijf, ECA International, staat Luanda op de eerste plaats van duurste landen ter wereld [en].

In zijn blog Mundo da Verdade [pt] schrijft Miguel Caxias:

“Só para terem uma ideia, o custo por noite no hotel em que estou é de 170 USD (quarto individual, com casa de banho e pequeno-almoço mesmo muito sofrível). Estamos a falar de um hotel que deve ter se tanto, duas estrelas. Para um europeu, não só por costumes alimentícios mas também por costumes de segurança, não se arrisca a comer em qualquer botequim de esquina, obviamente. No restaurante onde temos feito as nossas refeições, o custo médio de uma dose é de 30USD (junte-se a isso bebida, sobremesa, entradas e o preço salta logo para 40/45 USD de despesa individual).

Luanda está numa fase de construção massiva. Junto à Marginal existem apartamentos a 1 milhão de USD. Estão todos vendidos!!!”

“Gewoon om je een idee te geven: de kosten van één nacht in het hotel waar ik zit, bedragen 170 dollar (eenpersoonskamer met badkamer en een nogal waardeloos ontbijt). We hebben het over een hotel met twee sterren, op zijn hoogst. Een Europeaan riskeert vanzelfsprekend geen voedsel in een restaurantje op de hoek van de straat, niet alleen vanwege andere voedselgewoontes, maar ook om veiligheidsredenen. In het restaurant waar wij naartoe gaan, is de gemiddelde prijs voor een maaltijd 30 dollar (tel daar nog drankjes, dessert en voorafjes bij op en de prijs stijgt al snel naar 40/45 dollar per persoon). In Luanda wordt enorm veel gebouwd. Vlak bij de Marginal [het gebied rond de baai] stonden een aantal appartementen te koop voor één miljoen dollar. En ze zijn allemaal verkocht!!!”

De hoge kosten van het levensonderhoud zijn paradoxaal, omdat het niet overeenkomt met een hoge kwaliteit van leven, in ieder geval niet voor de mensen die het economisch niet goed hebben. Angola heeft hoge ontwikkelingsindicatoren die helaas niet terug te zien zijn in de financiën van het overgrote deel van de Angolese burgers. Veel vraag gekoppeld aan schaars aanbod maakt de zaken nogal moeilijk.

De Braziliaanse auteur van het blog Diário de África [pt] geeft een snelle analyse van wat er in Angola gebeurt.

“Não são apenas os alugueres (habitação) que custam caro. Tudo é caríssimo. Um quilo de tomate pode sair por 20 USD. Uma bandeja de uvas pode custar 30 USD o quilo. Um bife com batatas fritas pode custar facilmente, 50 dólares. Um cano furado pode sair por 1000.000 USD. Tapar um pequeno furo na tubulação do ar-condicionado do carro e colocar o gás para enfrentarmos o calor luandense custa 200 USD.

Precisa de electricista? Ele não vai sair da sua casa sem ter tirado pelo menos 100 USD de você. Mesmo que só tenha trocado uma lâmpada. Porque é tudo tão caro?”

“Het is niet alleen de huur (huisvesting) die veel kost. Alles is duur. Een kilo tomaten kost soms 20 dollar. Druiven kosten soms 30 dollar per kilo. Een stukje rundvlees met patat kost met gemak 50 dollar. Een leiding met een gat erin kost je 1000 dollar. Een klein gaatje dichtsolderen in de leiding van de airconditioning in de auto en benzine tanken om de hitte van Luanda dragelijk te maken kan 200 dollar kosten. Een elektricien nodig? Hij komt zijn huis niet uit zonder dat het je ten minste 100 dollar kost. Zelfs als het alleen maar gaat om het indraaien van een gloeilamp. Waarom is alles zo duur?”

Volgens deze blogger is het antwoord simpel en is het, eens te meer, terug te voeren op de oorlog die het land beroofde van meer dan dertig jaar ontwikkeling.

“O atabalhoado processo de independência e a guerra acabaram com tudo. Primeiro, a independência. Em 1975, pelo menos 300 mil portugueses abandonaram Angola. Médicos, dentistas, advogados, empresários, encanadores, mecânicos, burocratas, professores. Em questão de meses, Angola ficou sem quadros. Não havia quem soubesse gerenciar as finanças do país. Depois a guerra. O esforço de guerra sugou o dinheiro que deveria ser investido na saúde, na educação, nas infra-estruturas do país. Agora multiplique essa situação por 30 anos. O resultado chama-se Luanda.

Com a alta no preço do petróleo nos últimos anos, os fretes subiram e por tabela, o de todos os produtos. Chegou-se a uma situação tal que mesmo os itens produzidos em Angola podem custar mais que os importados. Porquê? Os economistas que me corrijam, mas parece ter algo a ver com a tal lei da oferta e da procura. Quem quer agora, tem de pagar mais.”

O país não tem indústrias. Tudo é importado. Vem de navio. No porto, não há espaço. Os navios ficam dois, três meses atracados em alto-mar, aguardando autorização para descarregar. Só agora é que a agricultura começa a dar os primeiros passos. Mas só nas áreas em que não há minas terrestres. O último número que ouvi era de que mais da metade das terras cultiváveis do país estava cheia de minas. Enquanto o terreno não estiver limpo, nada feito. Portanto, até a comida precisar ser importada.

“De felle strijd om onafhankelijkheid en de daarop volgende oorlog deed alles teniet. Ten eerste, onafhankelijkheid. In 1975 verlieten minstens 300.000 Portugese burgers Angola. Dokters, tandartsen, advocaten, zakenmannen, loodgieters, monteurs, ambtenaren, hoogleraren. Binnen enkele maanden zat Angola zonder geschoold personeel. Er was niemand die wist hoe de financiën van het land beheerd moesten worden. Ten tweede, de oorlog. De oorlog zoog al het geld op dat geïnvesteerd had moeten worden in gezondheidszorg, onderwijs en infrastructuur in het land. Vermenigvuldig deze situatie nu met 30 jaar en je krijgt Luanda. Door de hoge brandstofkosten in de afgelopen jaren zijn de transportkosten ook gestegen en als gevolg daarvan zijn alle producten duurder geworden. De situatie is zelfs zo geworden dat dingen die in Angola zijn geproduceerd soms meer kosten dan geïmporteerde producten. Hoe komt dat? Economen, verbeter me alsjeblieft als ik het mis heb, maar het lijkt iets te maken te hebben met de wet van vraag en aanbod. Als je het nu wilt hebben, moet je er meer voor betalen.”

Het land heeft geen industrieën. Alles wordt geïmporteerd. Het komt per schip en er is geen ruimte in de haven. De schepen gaan in zee voor anker en wachten op toestemming om hun goederen te lossen. De landbouw begint nu net van de grond te komen, maar alleen in gebieden waar geen landmijnen zijn. Volgens de meest recente statistieken ligt de helft van de landbouwgrond in Angola vol met mijnen. Zo lang de grond niet is schoongemaakt, wordt er niets mee gedaan. En daarom moet zelfs voedsel geïmporteerd worden.

Een stukje geitenvlees kost 600 kwanza (7 dollar). Tweetpic van @bethinagava

Vertaling van Melissa Mann

Midden-Oosten/Noord-Afrika: Mexicaanse griep, vaccinaties en complottheorieën

Percy Balemans — Sun, 08 Nov 2009 20:11:27 +0000

Oorspronkelijk geplaatst doorAmira Al Hussaini · Vertaald door Percy Balemans · Bekijk het oorspronkelijke artikel

Veel landen zijn met vaccinatieprogramma's begonnen om de verspreiding van de Mexicaanse griep tegen te gaan. Met het aantal besmettingen nemen ook de online geruchten toe.

Saudi-Arabië bereidt zich voor op de hadj, de bedevaart waarvoor miljoenen moslims samenkomen in Mekka. John Burgess schrijft op Crossroads Arabia [en]:

De hadj begint over een paar weken en de Saudiërs doen hun uiterste best als het om de Mexicaanse griep gaat. De krant Saudi Gazette maakt melding van een conferentie voor personeel van de Saudische medische hulpdiensten om er zeker van te zijn dat alle plannen klaarliggen. In het artikel staat dat de inwoners van Mekka en Medina als eerste Saudiërs vaccinaties tegen Mexicaanse griep aangeboden zullen krijgen. Dit zou helpen om een soort barrière op te bouwen voor het geval de ziekte zich snel verspreidt.

In Turkije is de situatie minder kritiek. De Turkse blogger Erkan [en] geeft toe dat eerdere pandemieën hem meer angst inboezemden:

Ik moet zeggen dat ik geen enkel moment paniek heb gevoeld. Ik weet niet waarom. Ik maakte me meer zorgen over de krim-congokoorts of de vogelgriep [en].
Maar er is hier in Istanbul nu toch wel een lichte mate van paniek voelbaar over de Mexicaanse griep. Het is veelbelovend dat veel gewone mensen de instructies van de overheid ook echt opvolgen en zo veel mogelijk maatregelen proberen te nemen. Ze zijn niet fatalistisch en ze zijn zeker niet zo onverschillig als ik.

Ondertussen schrijft de Jordaanse blogger Qwaider op Memories Documented [en] over een complottheorie:

Een vriendin van me is een van die mensen die in alle complotten gelooft waar farmaceutische bedrijven bij betrokken zijn. Ze blijft uren doorzagen over dat vaccinaties slecht zijn en dat de bedrijven opzettelijke acties ondernemen om “de menselijke bevolking te reduceren”, te beginnen met kinderen, zwakkeren en zieken.

Hij gaat verder:

Ik denk dat de mensen bang zijn en als mensen bang zijn, dan creëren ze demonen waar ze bang voor zijn en zich bedreigd door voelen. Als mensen bang zijn, dan zoeken ze vaak houvast bij vertrouwde normen.

Maar als je ziek wordt, moet je misschien afwijken van je gewone dagelijkse routine om beter te worden…

Ik weet het niet, maar ik heb vertrouwen in de wetenschap… Echt, en ik heb meer vertrouwen in wat artsen en apothekers zeggen dan in complottheorieën, hoe veel moeite mensen ook doen om me ervan te overtuigen dat die theorieën waar zijn.

Het blog The View from Fez [en] uit Marokko heeft het volgende nieuws over de Mexicaanse griep:

Volgens het ministerie van Volksgezondheid zijn donderdag 42 nieuwe gevallen van Mexicaanse griep bevestigd in de steden Casablanca, Tanger, Marrakesh, Fez, Benslimane, Oujda en Meknes.

In een verklaring zei het ministerie dat het totaal aantal bevestigde gevallen hiermee op 592 komt, inclusief 297 gevallen op scholen.

Alle patiënten worden thuis verzorgd en staan onder medische controle, aldus het ministerie, dat hieraan toevoegde dat er geen gevallen met complicaties zijn. Het ministerie benadrukte dat er in Marokko nog geen gevallen bekend zijn van mensen die aan de griep zijn overleden.

De Jordaanse blogger Hareega [en] maakt een paar luchtige opmerkingen:

Ik begrijp dat de Mexicaanse griep verschrikkelijk kan zijn, maar als je 3 pakjes sigaretten per dag rookt en elke dag een enorme seder (bord) mansaf (Jordaans rijstgerecht) naar binnen werkt, dan hoef je je niet zo veel zorgen te maken over de Mexicaanse griep, want dan ga je voor die tijd aan iets anders dood.

In hetzelfde artikel gaat Hareega verder:

Tot nu toe zijn zeven Jordaniërs aan de Mexicaanse griep overleden. Tien keer zoveel mensen overleden toen ze ons nationaal elftal met 3-1 zagen verliezen van de Verenigde Arabische Emiraten. We moeten de juiste prioriteiten stellen. Voordat we het hele land gaan inenten, moeten we eerst onze voetballers naar de gevangenis sturen.

Israëlische en Palestijnse jongeren gebruiken video om het conflict te begrijpen

Percy Balemans — Sat, 07 Nov 2009 21:30:49 +0000

Oorspronkelijk geplaatst doorJuliana Rincón Parra · Vertaald door Percy Balemans · Bekijk het oorspronkelijke artikel

Twee verschillende organisaties in Israël en de Bezette Palestijnse Gebieden gebruiken video's om Arabische en Joodse jongeren te helpen het conflict te begrijpen en om de kloof tussen hen te overbruggen. Dit doen ze door ruimte te creëren voor interactie en communicatie waar de jongeren hun dromen, zorgen en meningen kunnen delen over de ingewikkelde situatie waarin ze zich bevinden.

Een van de initiatieven is Sadaka Reut [en] en dit is wat ze over hun programma [en] zeggen:

De meeste Palestijnse en Joodse jongeren zijn fysiek van elkaar gescheiden (in aparte gemeenschappen en scholen), met angst, racisme en vooroordelen als gevolg, en daarom proberen we andere modellen voor interactie tussen de twee groepen te creëren. Het programma Building a Culture of Peace probeert een ruimte te creëren waarin zowel Palestijnse als Joodse jongeren zich gelijk, gerespecteerd en erkend voelen als individuen en als een nationale groep.

De deelnemers aan dit programma hebben ook meegedaan aan het One Minute Video Project, waar ze in een workshop van een week meer leren over video-activisme. Hieronder staan een aantal resultaten; de rest kun je bekijken op hun website [en].

Arab:

AM/FM:

Few Love Singing:

Een ander initiatief is het project Windows for Peace [en], dat in 1991 is opgezet om een tweetalig en bicultureel jongerentijdschrift op te zetten om hen bij elkaar te brengen en hen te informeren over het conflict, gelijkheid te bevorderen en de jeugd mondiger te maken. Maar dit is niet gemakkelijk, zoals ze op hun site uitleggen [en]:

Het is niet eenvoudig voor Israëlische en Palestijnse jongeren om door de grote hoeveelheid verkeerde informatie en stereotypen heen te prikken die ze over elkaar leren. Doordat ze in grotendeels gesegregeerde gemeenschappen leven, zijn de mogelijkheden voor interactie beperkt, en dit wordt nog versterkt door het voortdurende politieke conflict. Dit alles houdt de historische angst, vooroordelen en haat in stand waardoor de twee volken worden verdeeld. Windows zet zich daarom in om grootschalige veranderingen tot stand te brengen in de manier waarop Israëlische en Palestijnse jongeren zichzelf, “de ander” en het conflict zien. Deelnemers aan Windows-programma's doen ervaringen op die bij beide volken zorgen voor een conflicttransformatie, met het oog op een vreedzame realiteit waar beide partijen mee kunnen leven. We geloven dat een rechtvaardige en blijvende vrede gebaseerd moet zijn op democratische waarden, mensenrechten en wederzijdse kennis en acceptatie van “de ander”.

Ze werken ook aan een nieuwe initiatief, Through the Lens [en], waarbij 15- tot 17-jarigen die “promoveren” van het tijdschrift hun talenten blijven ontwikkelen om korte films, reportages en andere videoproducties te maken om een “productieve, vrede bevorderende dialoog en positieve interactie” op gang te brengen.

Hier is een video [en] waarin de deelnemers aan Windows praten over hun ervaringen in de groep en over hoe ze zijn omgegaan met de uitdagingen die gepaard gaan met het verlaten van hun vertrouwde omgeving en het praten over moeilijke onderwerpen zoals het conflict tussen Israël en Palestina:

Zoals de kinderen in de video met zoveel woorden zeggen: ze vinden het moeilijk om om te gaan met veel van de meningen en opvattingen van andere kinderen, maar omdat ze een plaats hebben om op een veilige en vertrouwde manier over onderwerpen te praten, kunnen ze de wereld waarin ze leven beter begrijpen, met de mogelijkheid om met andere kinderen en jongeren te communiceren, te leren en te delen en om deze opvattingen misschien zelfs te veranderen.

Venezuela: Het interactieve werk van kunstenaar Jesus Soto

Percy Balemans — Sat, 07 Nov 2009 19:24:46 +0000

Oorspronkelijk geplaatst doorLaura Vidal · Vertaald door Percy Balemans · Bekijk het oorspronkelijke artikel

De Venezolaanse kunstenaar Jesús Soto (1923-2005) is vooral bekend van zijn kinetische kunstwerken en deze werken zijn een van de bekendste voorbeelden van Latijns-Amerikaanse moderne kunst. Soto werd geboren in Ciudad Bolívar in Venezuela, waar hij zijn carrière begon als schilder van bioscoopposters. Hij volgde opleidingen in de steden Caracas en Maracaibo, maar zijn carrière kwam pas echt van de grond in Parijs. Zijn bekendste werken zijn de “penetrables”, interactieve sculpturen die bestaan uit een reeks vierkante, dunne, bungelende plastic buizen in glimmende kleuren waar het publiek doorheen kan lopen.

Foto van een kind in een werk van Soto; foto van Alé, gebruikt onder een Creative Commons-licentie

Volgens kunstkenners is de kunst van Soto onlosmakelijk verbonden met de kijker, die actief deel uitmaakt van het werk van de kunstenaar. De illusie en de zintuiglijke waarnemingen worden gecompleteerd door de waarnemingen van de hersenen door te kijken, te voelen en onderdeel te worden van het kunstwerk. Venezolaanse bloggers en de online gemeenschap in het algemeen eren zijn kunst met artikelen, recensies en video's die in musea en in de kunstwerken zelf zijn gefilmd, terwijl ze uitleggen wat de betekenis van het werk van Soto is voor hun cultuur, landschap en dagelijks leven.

In zijn blog Literanova [es] gaat Eduardo Casanova iets dieper in op het leven van Soto en biedt hij inzicht in de geschiedenis van zijn geboortestad:

Jesús Rafael Soto nació en Venezuela, en 1923, en una población cargada de historia: Ciudad Bolívar, donde se instituyó la prensa escrita y se fraguó la creación de la llamada Gran Colombia (…) Era una población aislada, sin museos ni actividades del arte. El mismo ha dicho que aprendió solo el arte de la pintura. Deja su ciudad natal y viaja a Maracaibo, en el occidente del país, para encargarse de la dirección de una escuela de artes plásticas. En 1950 se va a París y allí comienza su carrera de artista creador de nuevas formas.

Jesus Soto werd in 1923 geboren in een stad met een rijke geschiedenis: Ciudad Bolívar, waar de pers voor het eerst in de geschiedenis van het land werd vrijgegeven en waar de aanzet werd gegeven voor de vorming van Groot-Colombia. Het was een geïsoleerde gemeenschap, zonder musea of kunstactiviteiten. Hij zei altijd dat hij zichzelf leerde schilderen. Hij verliet zijn geboortestad en ging naar Maracaibo, in het westen van het land, waar hij directeur van een kunstopleiding werd. In 1950 ging Soto naar Parijs en daar begon hij nieuwe (kunst)vormen te creëren.

Foto van de Soto Sphere in Caracas; foto van Guillermo Ramos Flamerich, gebruikt onder een GNU Free Documentation-licentie

Op het YouTube-kanaal van VenezuelaTuya [es] staat een voorbeeld van hoe het voelt om door een kunstwerk in het Jesús Soto Museum in Ciudad Bolívar te lopen:

Ook het blog Talento Venezolano [es] maakt ruimte vrij om over de kunstenaar en zijn bekendste creaties te schrijven:

En 1967 creó la primera obra de la serie Penetrables, la cual consiste en instalaciones de tubos de plástico a través de los cuales el espectador se siente en un espacio mágico. Ambas obras que pudieron admirarse en el Museo de Arte Moderno, en el Grand Palais y el Centro Pompidou de París.

In 1967 maakte (Soto) zijn eerste “penetrable”, plastic buizen die de kijker het gevoel geven dat hij of zij zich in een magische ruimte bevindt. Beide werken werden tentoongesteld in het Museum van Moderne Kunst, het Grand Palais en het Centre Pompidou in Parijs.

YouTube is ook gebruikt door mensen om te laten zien hoe ze contact maken met en reageren op het werk van Soto. Vooral kinderen reageren op hun eigen manier op de artistieke ervaring in het werk van de kunstenaar, zoals in de video's hieronder wordt getoond en gedeeld.

YouTube-gebruiker elizaul1:

En YouTube-gebruiker skaracas:

Bezoek de website [en] van de kunstenaar voor nog meer galerieën en meer informatie.

Thailand: In een gevangenis in Bangkok

Percy Balemans — Fri, 06 Nov 2009 20:47:50 +0000

Oorspronkelijk geplaatst doorMong Palatino · Vertaald door Percy Balemans · Bekijk het oorspronkelijke artikel

Gary Graeme Jones [en - alle links] zit gevangen in de Bang Kwang-gevangenis. Het beruchte Bangkok Hilton. Veel mensen hebben erover gehoord, maar ze realiseren zich niet welke nachtmerrie deze naam oproept.

Vrienden van Gary hebben een blog opgezet om brieven en andere verslagen van Gary te publiceren. De Bang Kwang-gevangenis is de centrale, extra beveiligde mannengevangenis in Thailand. Veel gevangenen in deze gevangenis zijn buitenlanders die betrokken waren bij drugssmokkel. Wie is Gary?

Gary is een Britse staatsburger, getrouwd met een Thaise en vader van vier geadopteerde kinderen. Hij is geboren in 1950 en zit een levenslange straf uit voor het smokkelen van 2,4 kg heroïne. Dat is wat er op de website staat. Gary bleek welbespraakt en intelligent en hij sprak onomwonden over de behandeling van gevangenen, niet alleen in de Thaise gevangenissen, maar overal ter wereld. We zullen hier fragmenten uit de brieven van Gary, beschrijvingen van zijn medegevangenen en waar mogelijk foto's publiceren en zo zullen we langzaam maar zeker een beeld krijgen van Gary en zijn leven.

Het gevangenisblog van Gary wordt niet vaak bijgewerkt. Maar af en toe wordt er belangrijke informatie gepubliceerd over de omstandigheden van de gevangenen in Bang Kwang. Deze blogartikelen hebben geholpen de aandacht te trekken van de reguliere media, van burgermaatschappelijke groeperingen en van het publiek en zorgen er zo voor dat de basisrechten van de gevangenen worden gegarandeerd.

Tijdens de paniek rond de Mexicaanse griep een paar maanden geleden, stelde Gary journalisten op de hoogte van de milde uitbraak van Mexicaanse griep in de gevangenis:

Het nieuws heeft ons bereikt dat er H1N1 (Mexicaanse griep) in de gevangenis is uitgebroken en dat er mensen zijn overleden. Op 13 juli waren 2 gevangenen direct aan het virus overleden, was ook een gevangenbewaarder overleden en lag een tweede gevangenbewaarder in ernstige toestand in het ziekenhuis (hopelijk is hij inmiddels volledig hersteld).

Ik heb ook berichten ontvangen dat de Thaise Dienst Justitiële Inrichtingen instructies heeft uitgevaardigd dat alle personeelsleden en gevangenen gezichtsmaskers moeten dragen (niet-Thaise gevangenen moeten hiervoor 100 Baht [2 euro] betalen).

Dit artikel werd door veel websites overgenomen. Zelfs reguliere journalisten berichtten erover. Volgens Gary waren de gevangenisautoriteiten hierdoor gedwongen om een aantal cruciale gezondheidsmaatregelen door te voeren in de gevangenis om de verspreiding van de Mexicaanse griep tegen te gaan.

Vorige maand schreef Gary over de vermeende executies van gevangenen in Bang Kwang. Hij bracht ook de corrupte praktijken van de gevangenisautoriteiten aan het licht.

Nu de gevangenen hebben gezien dat executies op elk moment plaats kunnen vinden, betalen de meeste van de 24 mensen op de lijst hieronder een “levensverzekering” aan commandant Bunlom Conwichet. Dit is smeergeld om te voorkomen dat de namen van deze ongelukkige zielen niet bovenaan de lijst voor de dodelijke injectie komen te staan.

Mensenrechtenactivisten en bloggers wezen op het belang van deze onthulling. Ze eisen nu een officieel onderzoek naar deze kwestie.

Het blog van Gary biedt niet alleen een zeldzaam kijkje in het leven van de gevangenen in Bang Kwang. Het laat ook zien dat blogs kunnen worden gebruikt om beleidswijzigingen af te dwingen, zelfs in de gevangeniscel.